Dodaj do ulubionych!!! Kontakt Ustaw stronę jako startową
http://www.truehearts.lolowo.com - Miłość, Przyjaźń, Wiersze, Aforyzmy, Poezja
http://www.truehearts.lolowo.com - Miłość, Przyjaźń, Wiersze
http://www.truehearts.lolowo.com - Miłość, Przyjaźń, Wiersze
http://www.truehearts.lolowo.com - Miłość, Przyjaźń, Wiersze





Osobowość człowieka to pewien zespół przeróżnych cech charakterystycznych dla danej jednostki. Cechy te określają sposób postępowania oraz zachowanie się w różnych sytuacjach człowieka.
Najbardziej popularne cechy osobowości to :
a) procesy poznawcze ( bezpośrednie: wrażenia, spostrzeżenia i pośrednie: pamięć, uwaga, myślenie i wyobraźnia)
b) temperament
c) inteligencja
d) charakter

Czynniki wpływające na kształtowanie osobowości to :
a) środowisko - jest to otoczenie, w którym przebywamy, może to być miejsce pracy, może to być jakaś wyjątkowa dla nas, bliska nam osoba, wpływ mogą mieć na nas rodzice, szkoła czy towarzystwo, w którym najczęściej przebywamy,
b) geny - często dziedziczymy po naszych przodkach, geny osobowości, pewne odruchy, zachowania, odczucia odziedziczamy po członkach rodziny
c) własne ambicje - nie każdy człowiek jest taki sam, dążymy do rozwoju do kształcenia się, zdobywania wiedzy, jedna osoba jest bardziej inteligentna od drugiej te zależności można kształtować we własnym zakresie

Na pewno w życiu każdego człowieka zdarzyło się nie raz zadziałać w afekcie. Afekt to chwilowe podrażnienie danego człowieka, jego zdenerwowanie i wyprowadzenia z równowagi. Człowiek wtedy zbulwersowany mówi wiele rzeczy, czego w normalnych spokojnych warunkach nie powiedziałby. Mówimy wtedy wiele rzeczy, które mogą sprawić ból bliskiej nam osobie, choć nie tylko. Jesteśmy bardzo podenerwowani, sytuacja sprawia, że wygarniemy drugiej osobie jej wady, to jak się zachowuje nie stosownie, ale po co? Przecież bardzo ważne jest to, aby postarać się opanować swoje emocje. Jeżeli w trudnych, konfliktowych sytuacjach dana osoba potrafi powiedzieć, w porządku, niechaj będzie na twoim, czy coś w stylu nie zgadzam się z tym, ale nie będę się upierać przy swoim, czy też dobrze nasze zdania są różne zakończmy tę rozmowę bo dojdzie do zwady to naprawdę jest to bardzo cenna zaleta tej osoby. Otaczający nas świat, środowisko wpływa na to że ludzie mają własne problemy, stresy przeżywają, mają radosne chwile w swym życiu, ale również trudne, więc po cóż utrudniać sobie życie poprzez kłótnie? Zastanówcie się nic wybuchami złości, agresją i okrzykami na naprawdę nie winną osobę nie wskóracie. Przede wszystkim spokojny ton i rozmowa, rozmowa i jeszcze raz rozmowa!!!! Sprawdźcie od razu otoczenie wyda Wam się łaskawsze dla Was!!!!

Temperament to szybkość reagowania na dane bodźce z otaczającego nas świata. Niektóre osoby wolniej reagują inne zaś szybciej, spontanicznie. Dlatego też ukształtowały się następujące 4 typy temperamentów: Sangwinik, Choleryk, Flegmatyk, Melancholik.

Sangwinik to osoba wesoła, pogodna patrząca bardzo optymistycznie na świat. Widzi świat w kolorowych barwach. Jest osobą subtelną i wrażliwą. W nieprzyjemnych sytuacjach jest smutny i speszony lecz przez krótki okres szybko to mija. Sangwinik bardzo uwielbia towarzystwo. Mówi bardzo dużo jest skłonny posunąć się do lekkiego kłamstwa, żeby tylko skupić uwagę otoczenia na sobie. Mówi przeżywając i gestykulując. Potrafi dobrze "grać". Wszędzie jest go pełno. Przeżywa bardzo na zewnątrz, ale jego emocje wewnątrz są zazwyczaj krótkotrwałe. Nie można na niego liczyć, gdyż często zmienia obiekt zainteresowania. Ciągle szuka nowych znajomości i wyraża chęć poznawania i odkrywania świata. Sangwinik kieruje się impulsami w związku z czym nie wiadomo czego można się po nim spodziewać. Najbardziej denerwującą jego cechą jest to , że nie dostrzega swoich wad. Często udziela komuś rad nawet, jeśli ta osoba o nią nie pyta. Wtrąca się do wielu rozmów. Sangwinik uwielbia podróże, zmiany w życiu, wydawanie pieniędzy, prezenty i komplementy. Zwykle brak mu silnej woli do wykonania pomysłów, których miewa niezliczoną ilość. Jest tak twórczy i barwny, że budzi w ludziach podziw, często nawet zazdrość. Nie należy zbytnio przywiązywać wagi do jego słów lub obarczać odpowiedzialnością. Sangwinik potrzebuje osoby, która wszystko niemal zrobi za niego, słucha i adoruje go w każdej chwili. Odwdzięczy się nam urozmajcając nasze życie.

Choleryk to urodzony przywódca. Nie potrafi pogodzić się z rolą podwładnego. Zawsze lubi dowodzić i rozkazywać innym. Lubi, gdy wszystko jest po jego myśli. Jego zalety to silna wola, zdecydowanie i dążenie do celu. Dzięki takiej postawie może wiele osiągnąć w życiu. Jest jednak skłonny do "afektów", gdy coś pójdzie nie tak jak należy szybko wybucha na innych. Krzyczy i jest gwałtowny. Przechodzi szybko ze stanu spokojnego do ogromnych emocji. Mówi szybko co myśli na dany temat nie zważając, że może kogoś urazić. Można jednak na niego liczyć w trudnych sytuacjach. Cały czas próbuje przekonać do tego, że jest nieomylny. Jego rozkazujący ton zraża innych. Można z nim współżyć, gdy potrafi się ustępować, gdyż na tym to właśnie polega- choleryk nie ustępuje i trudno z nim iść na kompromis. Zawsze musi postawić na swoim. Spędzanie czasu w towarzystwie uważa za stratę czasu. Cholerykowi grozi pracoholizm, gdyż nie potrafi odpocząć. Jest w ciągłym biegu i wiecznie zajęty. Choleryk to silna osobowość. Boi się okazać słabość. Emocje choleryka są niezwykle wysokie , to potencjalny zawałowiec. Powinien nauczyć się cierpliwości.

Flegmatyk, to osoba, którą rzadko widać i słychać. Pełni w życiu rolę obserwatora wydarzeń. Jest powściągliwy w wyrażaniu emocji i przeżyć. Rzadko wyraża swoją opinię i pozostaje zagadką dla wielu osób. Jedynie bardzo silna sytuacja bodźcowa może wyprowadzić go z równowagi - trudno go zrazić do siebie. Zawsze jest uprzejmy i życzliwy. Od życia nie wymaga zbyt wiele, jest zadowolony z tego co ma. Często sprawia wrażenie znudzonego ze względu na to, że lubi samotność - unika towarzystwa. Zasadnicza jego cecha to zrównoważenie. Jest nazywany - zimnokrwistym - ze względu na spokój duszy. Nie łatwo go zdenerwować, w trudnych sytuacjach pozostaje nieporuszony. Unika konfliktów i rzadko jest zdecydowany. Bywają dni, chwile, że flegmatyk działa w afekcie, lecz szybko mu uraz przechodzi i szybko zapomina. Z pokorą przyjmuje wszystko co się pojawi, w myśl zasady: "nigdy nie jest tak źle, aby nie mogło być gorzej". Jest pesymistą. Odznacza się dużą tolerancją jest bierny i spokojny. Trudno i długo podejmuje decyzje, ale gdy podejmie to nieodwołalnie. Stanowczość jego jest zaskakująca i jest za późno, aby przeciwdziałać jego zamierzeniom. Flegmatyk jest z natury leniwy, nie lubi obowiązków i nie lubi być do nich zmuszany. Nie lubi również zmian i nowych sytuacji. Flegmatyk jest świetnym mediatorem, a współżycie z nim najczęściej jest bezkonfliktowe, jest życzliwym i dobrym słuchaczem i akceptuje ludzi takimi, jakimi są.

Melancholik skłonny jest widzieć ujemne strony życia. Przeważnie ma smutny nastrój. Długo pamięta wszystkie przykre sytuacje. Wpada w depresje, gdyż życie traktuje zbyt serio. Życie to dla niego ciężkie zadanie, które musi wykonać z pełną odpowiedzialnością. Każde jego niepowodzenie, załamuje go i zwiększa w nim poczucie mniejszej wartości. Każdy swój krok w życiu starannie analizuje. Nienawidzi hałasu, gdyż woli się wyciszyć. Wszystko dokładnie planuje z góry. Nie jest roztargniony, a wszystko utrzymuje w jak najlepszym porządku. Żyje w świecie idei, wynalazków i planów. Ze względu na to, że jest do bólu drobiazgowy trudno czasem z nim współżyć. Jest zasadniczy i od innych oczekuje dostosowania się do jego zasad. Jest bardzo wrażliwy na krytykę i pamiętliwy. Jego przeżycia powstają wolno, ale są głębokie. Melancholik nie jest osobą towarzyską. Jest jednak stały w uczuciach w stosunku do osób, z którymi się zżyje. Uczucia te są głębokie i silne. Ostrożnie dobiera sobie przyjaciół, gdyż jest nieufny wobec ludzi. Jest wspaniałym słuchaczem i troszczy się o innych. Melancholik jest bardzo oszczędny. W pracy jest ceniony za sumienność, wytrwałość i zorganizowanie. Łatwo podporządkowuje się narzuconej dyscyplinie. Jeśli coś robi to bardzo dobrze, albo wcale się do tego nie zabiera. Rzadko jednak wykazuje się umiejętnościami co powoduje strach przed porażką. Melancholik powinien nauczyć się optymizmu i popracować nad podniesieniem poczucia własnej wartości.
Typy osobowości

Kochani powinniśmy uświadomić sobie, że sposób, w jaki pokazujemy się światu jest naszą reklamą. To jak wyglądamy, w jaki sposób rozmawiamy i zachowujemy się świadczy o tym i przedstawia to , co jesteśmy zdolni zrobić. Na własny wizerunek składają się następujące elementy:

WYGLĄD


Doskonale każdy z nas zdaje sobie sprawę z tego, iż wygląd jest wizytówką człowieka. Powinniśmy w szczególności więc o niego dbać. Świeżo umyte, poczesane włosy, delikatny makijaż u kobiet lub męska twarz bez zarostu jest miło widziana, zwłaszcza przez osoby, które spotykamy po raz pierwszy. Duże znaczenie mają również zadbany dłonie i czyste paznokcie. Wskazany jest delikatny zapach perfum lub wody toaletowej (kolońskiej). Powinniśmy dbać również o ubiór i dobierać go odpowiednio do okazji i miejsca, w którym mamy zamiar przebywać. Główna zasada to zachowanie higieny, estetyki i czystości.

MOWA CIAŁA


Mowa ciała jest bardzo ważna u wielu osób! Są ludzie, którzy po sposobie bycia, gestykulacji, odpowiedniemu nachyleniu czy mimice twarzy potrafią odczytać najważniejsze cechy charakteru danej osoby lub jej obecny stan samopoczucia. Powinniśmy zatem zważać na to co robimy i jak zachowujemy się w obecności innych ludzi. Ważne jest, aby zachować postawę sylwetki wyprostowaną co dodaje elegancji.

OPINIA


Osoba, która spojrzy na nas, a widzimy się z nią po raz pierwszy "na pierwszy rzut oka" wyrabia sobie o nas opinię. Opinię mogą nam również wyrobić w danym środowisku nasi znajomi. Opinie te zazwyczaj są takie, jak postrzegają nas inni. Jak nas odbierają i niekoniecznie musi to być słuszne z tym, co chcemy przekazać rozmówcy. Często też opinia dotyczy (np. w zakładach pracy) doświadczenia zawodowego czy kwalifikacji. Po pracy danego osobnika widać czy jest pracowity, staranny, zrównoważony i odpowiedzialny za swoje zadanie.

POSTAWA


Postawa człowieka obrazuje pewne cechy charakteru danej osoby. Może również okazywać odczucia osobnika np. znudzenie, zmęczenie, zafascynowanie, chęć rozmowy itp. Stojąc prosto na równych nogach i stanowczo wyrażając swoje poglądy sprawiamy wrażenie osoby pewnej siebie, pewnej swego zdania i skłonnej uargumentować swoje racje. Ważna jest również charyzma czyli zdolność pociągania za sobą ludzi, namawiania ich do danej rzeczy czy podjęcia danej decyzji. Powinniśmy pamiętać o wzajemnym szacunku! A także o szacunku do samego siebie!!!

STYL KOMUNIKOWANIA SIĘ


Styl komunikowania się jest niezwykle ważnym elementem obrazującym nasz wizerunek, ale przede wszystkim kulturę. Świadczy również o bogatym zasobie słów. Ważne jest, aby słownictwo dobierać odpowiednio do osoby, z którą rozmawiamy. Jeżeli to jest np. starsza osoba to wiadomo, że mówimy powoli, głośno, wyraźnie i z wielkim szacunkiem dobierając słów wyszukanych. Natomiast w gronie przyjaciół czy znajomych nie jest to aż tak konieczne! Powinniśmy unikać głośnego krzyku i mówienia bardzo szybkim tempem. Słowa wulgarne świadczą o ubogim zasobie słów i niskiej kulturze. Rozmawiając nie możemy zaczynać jednego zdania i bardzo szybko przechodząc do drugiego. Mówimy spokojnie i tak, aby rozmówca mógł nas jasno i wyraźnie zrozumieć. Podobnie jest z pisaniem (np.listów) czy prezentacją (np.multimedialną w szkole, labolatoriach, na uczelniach itp.). Dobrą cechą jest słuchanie rozmówcy. Rozmawiając z daną osobą zachowujemy się tak, jak chcielibyśmy sami być traktowani. Już samym patrzeniem w oczy (od czasu do czasu na otoczenie) lub na twarz wykazujemy zainteresowanie. Miłe jest również przytakiwanie lub wyrażenie swego zdania. To co myślimy również powinniśmy przekazać jasno i zrozumiale dla słuchacza, gdyż może dojść do nie porozumień.

PODSUMOWUJĄC


Wizerunek własny jest bardzo ważny! Powinniśmy dbać o to, aby być jak najlepiej odbieranym i zrozumianym. Każdy człowiek o dobrych manierach będzie miał szacunek dla czasu, prywatności czy innych bardzo ważnych spraw kolegi . Bardzo dużo możemy zdziałać lub osiągnąć swój cel asertywnością aniżeli agresją. W towarzystwie rozmówcy powinniśmy powstrzymać się od palenia papierosów, picia alkoholu czy też wykluczone jest przeżuwanie gumy do żucia (chyba że zostanie to zaproponowane przez rozmówcę). Codzienne proste i krótkie grzeczności oferowane kolegom/koleżankom w pracy, szkole, w sklepie, tramwaju itp. nam nie zaszkodzą na pewno, a zawsze to będzie przyjemne dla obydwu ze stron. Aby być szanowanym i cenionym absolutnie należy unikać plotek!!! To co usłyszeliśmy zatrzymajmy dla siebie.

WIZERUNEK KAŻDEGO CZŁOWIEKA POWINIEN BYĆ DLA NIEGO WAŻNY I POWINIEN DBAĆ O NIEGO I UTRZYMAĆ NA WYSOKIM POZIOMIE!!!

Agresja jest to rodzaj zachowania, którego celem jest wyrządzenie krzywdy czyli zranienie innej osoby.

Wyróżniamy następujące agresje:
  • Agresja pośrednia - jeżeli wyrządzamy krzywdę danej osobie, ale nie jest to wykonywane w bezpośrednim kontakcie z tą osobą. Jest to zatem wykonywane poza jej plecami, poza jej obecnością np. mówienie o niej złych rzeczy;
  • Agresja bezpośrednia - polega na krzywdzeniu danej osoby bezpośrednio. Może to być np. pobicie danej osoby czyli zadawanie jej bólu. Do agresji bezpośredniej zaliczamy również agresję poprzez wykrzykiwanie na kogoś, wyzywanie kogoś czyli agresja o charakterze słownym.
  • Agresja przemieszczona - jest to agresja związana z "wyładowaniem" swojej złości czy też swojego niepowodzenia na osobę, która niczemu nie jest winna. Np. dana osoba została zdenerwowana pracy, po drodze do domu idzie do sklepu i wszystko skupia się na ekspedientce, która niczego nie jest winna.
  • Agresja instrumentalna - jest to agresja objawiająca się kiedy ktoś chce osiągnąć określony cel np. pobicie żeby okraść kogoś. Często taka nieopanowana agresja może powodować skutki śmiertelne.
  • Agresja emocjonalna - to agresja, której przyczyną jest złość i wpadanie we wściekłość. Agresja następuje często przez nieopanowanie.
Często spotykamy się również ze znęcaniem psychicznym. Taką formę znęcania się, która również jest objawem agresji nazywamy mobbingiem.

Postawa jest to ocena innych osób, różnych sytuacji w których się znajdujemy, wszelakich przedmiotów itp.

Mamy trzy rodzaje postaw:
  • Postawa poznawcza, która polega na naszej wiedzy na temat danego człowieka, zjawiska, sytuacji czy przedmiotu. To co zauważyliśmy, jakie wyciągnęliśmy wnioski i co przypuszczamy.
  • Postawa emocjonalna jest związana z naszymi emocjami, czyli tym co czujemy. Jakie stany emocjonalne u nas wywołała dana osoba, przedmiot sytuacja itp.
  • Postawa behawioralna to znów oznacza jak zachowujemy się wobec danej osoby, przedmiotu czy sytuacji. Czyli w jaki sposób ją traktujemy i jak się do niej odnosimy posiadając już pewną wiedzę i odczucia dotyczące jej.
Każdy człowiek może w pewien sposób oddziałowywać na postawy innych osób i zmieniać te postawy opierając się właśnie na tych trzech rodzajach. I tak patrząc na postawę poznawczą możemy udzielić informacji na temat danej osoby, przedmiotu czy jakiejś sytuacji. Zatem jak np. dana osoba będzie bardzo sympatyczna to możemy o tym powiedzieć innej osobie co może wpłynąć na jej dotychczasową postawę. Następnie biorąc pod uwagę postawę emocjonalną poprzez udzielanie informacji na temat danej osoby czy zjawiska powodujemy wystąpienie u innych osób specyficznego uczucia. Czyli możemy wpłynąć na odczucia ludzkie wobec rozpatrywanego zdarzenia. Np. możemy powiedzieć takie rzeczy, o danej osobie, które wywołają u innej osoby szacunek wobec niej. Ostatnią postawą do której się odniesiemy jest postawa behawioralna i to dzięki niej możemy wpłynąć na zachowanie innej osoby. Np. udzielimy takich informacji o danej osobie, że ta osoba będzie ją traktowała z szacunkiem, będzie zachowywała się wobec niej miło. Jednak powinniśmy pamiętać o tym, żeby nie dać wpłynąć na naszą postawę innej osobie. Ważne jest bowiem, abyśmy mieli swoje zdanie i swoją rację nawet jeżeli różnią się one od innych.

Samoocena jest inaczej jak sama nazwa "mówi" - ocena samego siebie. Na jej ukształtowanie się wpływają dwa podstawowe źródła. Pierwszym z nich są nasze własne doświadczenia, czyli to, co wiemy o sobie, to na ile się znamy i co możemy o sobie samemu powiedzieć. Również składają się na to źródło nasze zachowania, odczucia jak i to jak chcielibyśmy być odbierani. Drugim natomiast źródłem są opinie ludzi otaczających nas, przebywających z nami, znających nas, a zazwyczaj są to osoby bardzo bliskie. One również znają nas i potrafią wypowiedzieć się na temat naszej osoby. Jeśli nasza ocena i osób otaczających nas jest zgodna oznacza to, że znamy siebie doskonale i ludzie odbierają nas tak jakbyśmy tego chcieli. Natomiast jeżeli opinie czy oceny różnią się to wtedy sami nie wiemy co mamy o sobie myśleć. Gdyż my uważamy się za inną osobę niż nas postrzegają w otoczeniu. Możemy wyróżnić dwa rodzaje samoocen: Samoocena niska. Osoby o tej samoocenie bardzo często nie dostrzegają swoich możliwości i nie doceniają samego siebie. Mają duże możliwości jednak nie wykorzystują tego. Za równo w pracy jak i w życiu codziennym niska samoocena może wywoływać negatywne skutki. Osoba taka często nie podejmuje zadań nieraz naprawdę łatwych tylko dlatego, iż sądzi że ją na to nie stać i nie da rady wykonać go. Podobnie jest z różnymi marzeniami, ma marzenia, ale nie realizuje ich, gdyż z góry zakłada, że po prostu i tak nie osiągnie oczekiwanego celu. Osoba taka zatem nie podejmuje żadnych prób, aby do czegokolwiek dojść czy cokolwiek osiągnąć. Często taka osoba nie okazuje zrozumienia dla innych osób. Na przykład w grupie, gdy jedne osoby są ambitne, pragną wykazać się swoimi umiejętnościami i wykorzystać swoje doświadczenie i kwalifikacje są uważane przez osoby o niskiej samoocenie o wywyższające się, posądzane o przemądrzałość, o chęć "zabłyśnięcia" w grupie itp. Osoby o niskiej samoocenie również obwiniają wiele osób wokół siebie czy wykręcają się różnymi sytuacjami, uważając że same są w porządku. Samoocena wysoka. Osoby o samoocenie wysokiej często charakteryzują się wykazywaniem chęci do wszelkich działań. Wyznaczają sobie zadania wygórowane, których same nie potrafią wykonać. Są to osoby zazwyczaj stanowcze i uparte, przy tym co robią. Za wszelką cenę pragną osiągnąć cel, który sobie wyznaczą i nie potrafią zrozumieć tego, że jest on nieosiągalny. Osoby takie zazwyczaj marnują dużo czasu nad danym zadaniem, którego nie potrafią wykonać. Zawyżona ocena bardzo negatywnie nieraz wpływa na ludzi, gdyż są to osoby uważające siebie za najlepszych, osoby "wszystko" wiedzące i próbują to udowadniać. W pracy, w szkole często nie słuchają poleceń, gdyż uważają że sami zrobią to lepiej. Nie zwracają uwagi na różne rady, pomoc innych osób, gdyż wierzą, że same lepiej rozwiążą dany problem. Zatem zarówno ocena zaniżona jak i ocena zawyżona własnej osoby nie jest doskonała. Powinniśmy dbać o to, aby zachować pewną równowagę pomiędzy tymi dwiema ocenami. Powinniśmy dążyć realizowania marzeń, osiągania celów wyznaczonych przez nas, ale na miarę naszych możliwości. Powinniśmy podejmować się różnych zadań, a w trakcie działania zobaczyć czy jesteśmy zdolni do jego wykonania. Przecież zawsze można się wycofać. Chociaż wiemy, że mamy rację powinniśmy wysłuchać też innych osób co mają do powiedzenia i przemyśleć czy takie rozwiązanie nie byłoby lepsze od naszego. Tak więc nie upierajmy się zawsze przy swoim. Pamiętajmy, że właściwa ocena samego siebie świadczy o znajomości własnej osoby.

Intymność to pozytywne uczucie i towarzyszące im działania, które wywołują przywiązanie, bliskość i wzajemną zależność partnerów od siebie. Na intymność składa się wiele czynników: Pragnienie dbania o dobro partnera Przeżywanie szczęścia w obecności partnera z jego powodu Szacunek dla partnera Przekonanie ze można nań liczyć w potrzebie Wzajemnie zrozumienie Wzajemne dzielenie się przeżyciami i dobrymi, zarówno duchowymi i materialnymi Dawanie i otrzymywanie uczuciowego wsparcia Wymiana intymnych informacji Uważanie partnera za ważny element własnego życia Związek oczywiście może być intymny, jeżeli brakuje któregoś z wyżej wymienionych uczuć. Pozytywne emocje składające się na intymność wynikają z umiejętności komunikowania się, wzajemnego zrozumienia między partnerami. W początkowych fazach związku komunikacja jest trudna, gdyż partnerzy nie znają się swoich potrzeb bądź też z powodu nieumiejętności zaspokojenia tych potrzeb. Prawdopodobnie większość ludzi na początku związku była zdolna zrobić "wszystko" dla swojego partnera, choć właśnie nie bardzo wiemy jak to zrobić. Niestety to "poświęcenie", "zrobienie wszystkiego" dla partnera szybko mija. Dzieje się to, dlatego, ponieważ przywykamy do tzw. "scenariuszy", czyli do pewnych niezmiennych ciągów działań obojga partnerów w powtarzających się sytuacjach. Rutyna jest zabójcza dla uczuć, szczególnie tych pozytywnych. Warunkiem niezbędnym do powstania jakichkolwiek emocji jest oderwanie się od automatyzmów i pojawienie się nieoczekiwanych, odbiegających od tego, co zawsze zdarzeń.

Namiętność jest konstelacją silnych emocji zarówno pozytywnych ( zachwyt, tkliwość, pożądanie, radość), jak i negatywnych ( ból, niepokój, zazdrość, tęsknota), często z mocno uwydatnionym pobudzeniem fizjologicznym. Emocjom tym towarzyszy bardzo silna motywacja do maksymalnego połączenia się z partnerem. Wiele typowych przejawów miłości, wskazywanych przez ludzi jako takie, to przejawy właśnie namiętności: pragnienie i poszukiwanie fizycznej bliskości, przepływ energii, uczucie podniecenia, bicie serca, dotykanie, pieszczenie, całowanie, kontakty seksualne, obsesja na punkcie partnera, marzenia na jawie, psychiczne nieobecności pod nieobecność partnera. Dominującym elementem namiętności są zwykle w tej czy innej postaci pragnienia erotyczne, aczkolwiek nie sposób namiętność utożsamić z potrzebą seksualną ani założyć, że jest to jedyna potrzeba w nią uwikłana. Obok niej w grę może wchodzić potrzeba urzeczywistnienia czy odnalezienia sensu życia, dowartościowania własnej osoby, dominacja czy opiekuńczość itd. W przeciwieństwie do samej potrzeby seksualnej, zdolność do przeżywania miłosnej namiętności jest w pewnym stopniu darem kultury, nie zaś jedynie natury. Podczas gdy dynamika intymności jest łagodna, dynamika namiętności jest dramatyczna. Namiętność intensywnie rośnie, szybko osiągając swoje szczytowe natężenie i niemal równie szybko gaśnie. Początkowy wzrost namiętności jest procesem przebiegającym lawinowo, na zasadzie dodatniego sprzężenia zwrotnego: im silniejsza namiętność, tym więcej pociąga ona za sobą zachowań jeszcze bardziej ją nasilających. Najłagodniejsze z tych zachowań to : bardzo częste kontakty, bliskość fizyczna, długotrwałe patrzenie sobie w oczy. Wewnętrzna logika namiętności polega na tym, że może ona jedynie rosnąć, samo tylko trwanie natomiast jest zapowiedzią jej śmierci. Choć prawda to zupełnie oczywista, w równie oczywisty sposób odrzucamy ją wtedy, gdy akurat sami namiętność przeżywamy. Istotą namiętności jest jej zaborczość zaborczość i zachłanność, ponieważ na mocy swej definicji namiętność jest sprawą ważniejszą dla przeżywających ją ludzi, odsuwa ona na dalszy plan lub wyłącza inne rodzaje aktywności życiowej. Namiętność czasami porównywana jest z uzależnieniem od narkotyków, środków nasennych czy alkoholu, uzależnienie doprowadza do konieczności zażywania coraz większej dawki trucizny w celu uniknięcia niezwykle przykrych objawów jej odstawienia. Tak więc podczas gdy intymność spada powoli i często nie osiąga w ogóle punktu zerowego, namiętność nie tylko spada do zera, ale jej ostateczny koniec jest w dodatku połączony z negatywnymi emocjami.

Zaangażowanie jest tu rozumiane jako decyzje, myśli, uczucia i działania ukierunkowane na przekształcenie relacji miłosnej w trwały związek oraz na utrzymanie tego związku pomimo występowania różnych przeszkód. Podczas gdy namiętność jest tym składnikiem miłości, który niemal w ogóle nie poddaje się "rozumowi" i woli samych zainteresowanych, a intymność poddaje im jedynie umiarkowanie, zaangażowanie jest wysoce podatne na świadomą kontrole ze strony kochających się ludzi. Stanowi to zarówno zarówno o sile, jak i o słabości tego składnika miłości. Z jednej strony, bowiem strony, silne zaangażowanie partnerów może być jednym, choć skutecznym czynnikiem podtrzymującym związek. Z drugiej jednak strony, zaangażowanie jest zwykle rezultatem świadomej decyzji, a ta może zostać zmieniona czy odwołana, w związku, z czym ten składnik miłości może przestać istnieć niemalże z dnia na dzień. W sytuacji, gdy jest to już jedyny czynnik podtrzymujący trwanie związku, zanik zaangażowania prowadzi do rozpadu samego związku. W udanym związku zaangażowanie jest jednak zwykle jego najbardziej stabilnym składnikiem. Wysiłek wkładany w utrzymanie związku automatycznie zapoczątkowuje proces jego samopodtrzymywania się. Wycofanie wysiłku byłoby równoznaczne z przyznaniem się przed sobą i innymi, że wysiłek ów został "zainwestowany" źle, co oczywiście, niezbyt pochlebnie świadczy o samym "inwestorze" Natomiast pochlebianie świadczy o nim ( o niej) wysiłek wydatkowany sensownie i stosownie. Zatem samo wkładanie wysiłku w dany związek nasila szansę, że "inwestor" będzie przekonywał zarówno siebie, jak i innych, iż jego postępowanie jest słuszne, i tym chętniej będzie to nadal czynił. Dość złożona symulacja rozwoju związku interpersonalnego sugeruje, że zanim krzywa zaangażowania osiągnie swój maksymalny i niezmienny poziom, jej wzrost ma charakter esowaty. Oznacza to, że początkowo zaangażowanie rośnie wolno, a w miarę narastania namiętności i intymności jego wzrost jest coraz szybszy. Następujące potem ustabilizowanie zaangażowania trwa w zasadzie aż do końca związku. Przerwanie związku jest zwykle równoznaczne z zaprzestaniem działań związek ów podtrzymujących, a więc z wycofaniem zaangażowania.




Valid HTML 4.01 Transitional
copyright by Bartosz Kołodziej & TrueHearts